Δευτέρα 1 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
διαφορα ,αλλα οχι αδιαφορα ......
Κοίταξες τον καθρέφτη σου κ ρώτησες το είδωλό σου ... "ΤΙ ΘΕΛΩ"?
Πήρες απάντηση...?
«Ε, και τι να περιμένω, αναρωτήθηκε. Έζησα ατελείωτα λεπτά σε σκοτεινά δωμάτια με κομμένες ανάσες. Μερικές φορές χόρεψα με τη μουσική. Άλλες πάλι, ερωτεύθηκα παράφορα για δυο στιγμές που κράτησαν αιώνες. Έφυγα, αναζητώντας τον ήλιο. Γύρισα μια μέρα που έβρεχε ασταμάτητα, μόνο για να μη με δουν και ρωτάνε. Ποτέ δεν ζήτησα τίποτα περισσότερο, μόνο εκείνο που μπορούσα να αγοράσω. Με την αγάπη την πάτησα μερικές φορές. Την πάτησα, σε κάτι φωτεινά σπίτια, εκεί που ο ήλιος μπαίνει με δύναμη από το παράθυρο και καίει την πλάτη σκοτεινιάζοντας το πρόσωπο. Εκεί μπερδεύτηκα και πίστεψα ότι…»
Αγάπη είναι φίλε μου αγάπη να σκορπάς
Μάλλον ξέχασα ότι επίσης πιστεύω και στο "ποτέ μη λες ποτέ"! Λούστηκα αυτά που κοροϊδεύω... Και δεν κοιμήθηκα κιόλας... Ωραία!
συμβιβασμος, συμβιβασμος και τιποτα/τιποτα που να σου κοβει την ανασα
θελω να σε γαμαω οσο βρεχει, ωσπου να γινει το προσωπο σου κατι προσωπικο μου και το μουνι σου ολο βροχη/ μεχρι να μυριζω εσενα σε μενα κ εσυ ελευθερια / να σε κρατω να μου γελας να χυνω ,να σε αφηνω , να μου κανεις σημαδι , να σε ποναει το χαδι , να σε γαμω να σε γαμω μεχρι να απορροφηθουμε σε κατι αλλο που δεν ειναι εμεις ουτε κανεις/
Εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν.
Πήρες απάντηση...?
«Ε, και τι να περιμένω, αναρωτήθηκε. Έζησα ατελείωτα λεπτά σε σκοτεινά δωμάτια με κομμένες ανάσες. Μερικές φορές χόρεψα με τη μουσική. Άλλες πάλι, ερωτεύθηκα παράφορα για δυο στιγμές που κράτησαν αιώνες. Έφυγα, αναζητώντας τον ήλιο. Γύρισα μια μέρα που έβρεχε ασταμάτητα, μόνο για να μη με δουν και ρωτάνε. Ποτέ δεν ζήτησα τίποτα περισσότερο, μόνο εκείνο που μπορούσα να αγοράσω. Με την αγάπη την πάτησα μερικές φορές. Την πάτησα, σε κάτι φωτεινά σπίτια, εκεί που ο ήλιος μπαίνει με δύναμη από το παράθυρο και καίει την πλάτη σκοτεινιάζοντας το πρόσωπο. Εκεί μπερδεύτηκα και πίστεψα ότι…»
Αγάπη είναι φίλε μου αγάπη να σκορπάς
Μάλλον ξέχασα ότι επίσης πιστεύω και στο "ποτέ μη λες ποτέ"! Λούστηκα αυτά που κοροϊδεύω... Και δεν κοιμήθηκα κιόλας... Ωραία!
συμβιβασμος, συμβιβασμος και τιποτα/τιποτα που να σου κοβει την ανασα
θελω να σε γαμαω οσο βρεχει, ωσπου να γινει το προσωπο σου κατι προσωπικο μου και το μουνι σου ολο βροχη/ μεχρι να μυριζω εσενα σε μενα κ εσυ ελευθερια / να σε κρατω να μου γελας να χυνω ,να σε αφηνω , να μου κανεις σημαδι , να σε ποναει το χαδι , να σε γαμω να σε γαμω μεχρι να απορροφηθουμε σε κατι αλλο που δεν ειναι εμεις ουτε κανεις/
Εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν.
Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010
σαν σημερα.....
.......γεννηθηκε ο κωστας καρυωτακης .
ΕΥΓΕΝΕΙΑ
Κάνε τον πόνο σου άρπα.
Και γίνε σαν αηδόνι,
και γίνε σα λουλούδι.
Πικροί όταν έλθουν χρόνοι,
κάνε τον πόνο σου άρπα
και πέ τονε τραγούδι.
Μη δέσεις την πληγή σου
παρά με ροδοκλώνια.
Λάγνα σου δίνω μύρα
για μπάλσαμο και αφιόνια.
Μη δέσεις την πληγή σου,
και το αίμα σου, πορφύρα.
Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»
μα κράτα το ποτήρι.
Κλότσα τις ημέρες σου όντας
θα σου ‘ναι πανηγύρι.
Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»
μα λέγε το γελώντας.
Κάνε τον πόνο σου άρπα.
Και δρόσισε τα χείλη
στα χείλη της πληγής σου.
Ένα πρωί, ένα δείλι,
κάνε τον πόνο σου άρπα
και γέλασε και σβήσου.
ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ (ΝΗΠΕΝΘΗ)
υ.γ. σημερα εμαθα οτι ο ασφοδελος συμβολιζει τον θανατο .
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2010
pazl........
y.g.Τις σιχαίνομαι αυτές τις μέρες , τις εορταστικές , χειρότερα κι από Κυριακές , πιο μοναχικές και μελαγχολικές δεν γίνεται , είναι και αυτός ο παγωμένος αέρας ….
τεταρτη βραδυ......
Τετάρτη βράδυ αργά μετά τη βροχή , κατηφορίζω την β. σοφίας, στο ύψος της βουλής ένα ωραίο αγόρι ανηφορίζει , συναντιούνται τα βλέμματα μας , μου άρεσε ο τρόπος που ρούφηξε το τσιγάρο , πέντε μέτρα πιο πίσω δυο αστυνομικοί ανηφορίζουν κι αυτοί , κάτι μου λέει ο ένας( καλύτερος κι από το αγόρι ) , τι είπες τον ρωτάω , ‘’ κι όμως είναι άντρας ‘’ , ‘’σοβαρα του λέω δεν το πρόσεξα καθόλου ‘’ συνεχίζω , στο φανάρι , ένα όντο με παλτό μου μιλάει , είναι μια μούντζα από τη δουλεία , τι κανείς , πάω να ψωνίσω της λέω , τέτοια ώρα ρωτάει , ε ναι τι έχει η ώρα , εσύ για σπίτι , ναι τώρα τελείωσα , άντε καλό δρόμο της λέω , παρακάτω ένας συνομήλικος με ρωτάει που είναι η λεκκα , του δείχνω . ίδιοι δρόμοι νέα στέκια , φτάνω στο μπαρ που παίζει μουσικές ένας φίλος , είναι γεμάτο , ωραίο μαγαζί , ο κόσμος είναι κάπως , πίνω μπύρες σφηνακια πολλά, τα λέμε με τον κολλητό , φεύγω κάνω μια γύρα στα πέριξ , αδιάφορα , καταλήγω στο ποπ , να κουβεντιάζω με τον ιδιοκτήτη για τα μπαρ της περιοχής .
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)









