αναβάλλω κάτι που ήθελα να γράψω για κάποια άλλη μέρα ,
Επισκέφτηκα το σούπερ μάρκετ , με κουράζει όλη αυτή η αχαλίνωτη κατανάλωση ,
Έβαλα ένα πλυντήριο να πλύνει τις μαύρες διαθέσεις μου ,
Ο καιρός έχει βελτιωθεί και η διάθεση μου τραβάει αντίθετη πορεία ,
Τα λεωφορεία απεργούν , καλό γιατί αρχίζει ο κόσμος να περπατάει,
Όλοι κάνουν δηλώσεις για πράγματα που δεν τα γνωρίζουν και δεν τους αφορούν,
Η μέρα είναι πιο μικρή από τη χθεσινή, αλλά η νύχτα θα είναι μεγάλη,
Κάτι σκέφτομαι συνεχεία και θέλω να το εκφράσω αλλά δεν είμαι σίγουρος,
Υπάρχει μια κίνηση που μπορεί να γίνει στο κενό ? Απουσιάζουν τέσσερις λέξεις που θα άλλαζαν το νόημα του κειμένου .
Ο ήχος έρχεται από τη χώρα των ξωτικών να συντροφεύει τη μελαγχολία …..
Ψιθυρίζω , ψιθυρίζω αλλά κανείς δεν ακούει μήπως ν’ ανέβω στην ταράτσα και να φωνάξω , είναι τέσσερις το πρωί , θα ξυπνήσει κανείς και θα αρχίσει να με βρίζει , θα βγουν όλοι με τα σώβρακα και θα ακούσουν ευλαβικά , τα σκυλιά θα γαβγίζουν , αλλά μέχρι να ανέβω θα θυμάμαι τι θέλω να πω , κάτι για την τέχνη , κάτι για την αισθητική την προσωπική του καθενός , κάτι για τον μαρσελ ντυσαν , αλλά θα ανέβω θα κατουρήσω από ψηλά τραγουδώντας για την αιώνια λήθη σας .
Ένας καφές , ένα ποτήρι μπύρα και δυο μπριος , συνόδευσαν την κινηματογραφική , λιτή και περιεκτική κουβέντα μας στον εσωτερικό χώρο ενός καφέ μακριά από τα αδιάκριτα μάτια των περαστικών .
μια βόλτα σε ένα πολυκατάστημα,ένα δισκάδικο και ένα βιβλιοπωλείο .
στη Σόλωνος είδα ένα σκύλο να σκοντάφτει .
ο ήλιος έχει πέσει πολύ χαμηλά , σπρώχνει τη σκιά μου μακριά με το απαλό του άγγιγμα , σαν γλυπτό του τζιακομεντι διαγράφεται ο αυλός όγκοςτης στη γκρίζα πίσσα .
στη γωνία που θέλω να στρίψω υπάρχει ο κίνδυνος να δω αυτόν που δεν θέλει να με δει , αλλά στην ευθεία υπάρχει ο κίνδυνος να δω αυτόν που δεν θέλω εγώ να δω .
τίποτα δεν συμβαίνει , κανένα κακό συναπάντημα σήμερα .
έχω υπομονή με τα φανάρια , κοιτάζω αδιάκριτα τους βιαστικούς , στη σκουφά το όζον τσαλακωμένοκείτεται δίπλα σε σκατά σκύλων (όχι αδέσποτων ) .
ένας περαστικός μυρίζει έντονα τσιγαριλας , μου αρέσει η μυρωδιά του καπνού μόνο στα άτομα που φιλώ στα χείλη ….
* το ποστ ηταν για χθες , μια και σαν χθες το 43 ειπε καλημερα στον κοσμο ο αγαπημενος τραγουδιστης της εφηβειας μου. τα γραπτα ειναι απο το βιβλιο ''σημειωσεις για την ενοραση'' .
Ο κόσμος γίνεται προφανώς ένα άπειρο, πιθανόν όμως πεπερασμένο, παιχνίδι τράπουλας. Συνδυασμοί εικόνων, παραλλαγές , περιλαμβάνει το κοσμικό παιχνίδι .
Μια ήπια κυριότητα , ακίνδυνη , κατά βάθος στείρα . σε μια εικόνα δεν παραμονεύει ο κίνδυνος .
Οι θεατές ταινιών είναι ήσυχοι βρικόλακες .
Οι ταινίες είναι συλλογές νεκρών εικόνων που τους γίνεται τεχνητή γονιμοποίηση.
Η ταινία παρέχει ένα είδος ψεύτικης αιωνιότητας .
Οι εικόνες γεννιούνται από την απώλεια . απώλεια ‘’φιλικών εκστάσεων΄΄. Το στήθος αφαιρείται και το πρόσωπο επιβάλλει την ψυχρή, περίεργη δυνατή και ανεξιχνίαστη παρουσία του.
Μπορείς να απολαμβάνεις τη ζωή από απόσταση. Μπορείς να κοιτάζεις τα πράγματα χωρίς να τα γεύεσαι. Μπορείς να χαϊδεύεις τη μητέρα μόνο με τα μάτια .
Δεν μπορείς να αγγίξεις αυτά τα φαντάσματα .
Γκρέμισε στέγες , τοίχους , δες με μιας μέσα σε όλα τα δωμάτια .
Είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό ‘’που δόθηκε ‘’ στην αναζήτηση της αίσθησης . μεταμορφωθήκαμε από ένα τρελό κορμί που χόρευε στις πλάγιες των λόφων σ΄ ένα ζευγάρι μάτια καρφωμένα στο σκοτάδι.
Μέσα στη μήτρα είμαστε τυφλά ψαριά των σπηλαίων.
Μέσα στο Όνειρο , κούμπωσε τον ύπνο γύρω από το σώμα σαν γάντι. Ελεύθερος τώρα από χώρο και χρόνο . ελεύθερος να διαλυθείς στο καλοκαίρι που κυλάει.
