Κυριακή μεσημέρι προς απόγευμα , κάνω μια βόλτα στο κέντρο με τη φωτογραφική έτοιμη να καταγράψει στιγμές ανθρώπων , κάνει παγωνιά , έτσι νοιώθω και τη ματιά μου παγωμένη , δεν μπορώ να διακρίνω τίποτα , τίποτα για ένα κλικ , για πολλά κλικ, οι άνθρωποι μου φαίνονται διάφανοι πιο πολύ κι από τις σκιές τους . κάνω ένα τηλεφώνημα, σε απόγνωση να βρω παρέα για καφέ , θετική απάντηση , θα βρεθούμε μετα από καμία ώρα , στο καφέ που είχαμε πάει και την άλλη φορά( αλλά τελικά πήγαν σε κάποιο που δεν είχαμε πάει ποτέ εκεί κοντά ) . κατηφορίζω την Ερμού , καθαρίζουν τον πεζόδρομο από τα απομεινάρια του παζαριού. Φτάνω στο καφέ βρίσκω τραπέζι κοντά στο παράθυρο , λίγες παρέες , κυριακάτικες κουβέντες που μπερδεύονται με τις σκέψεις μου , παρατηρώ τον κόσμο που ανεβοκατεβαίνει τον πεζόδρομο , παρέες μικρές ζευγάρια , νέοι, μεγάλοι , μόνοι , σχεδόν μοναχικοί όλοι τους . έχει συννεφιά και τα χρώματα είναι υπέροχα , ένας σκύλος παίζει με ένα νεράντζι . μια νέα παρέα φτάνει στο καφέ , δυο κοπέλες γύρω στα 25-30 και μια ηλικιωμένη κύρια , υπέροχα ντυμένη (όχι υπερβολές , αλλά όμορφα και ταιριαστά ) η μόνη που σου κάνει να δώσεις προσοχή , τα μπλε μάτια της ταιριάζουν όμορφα με το υπέροχο γαλάζιο σάλι , και η ανοικτή πράσινη μπλούζα, της δίνει όλη τη χαρά που της έχει αφαιρέσει ο χρόνος . οι σκέψεις σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ τρελαμένες από το ένα θέμα στο άλλο , πως βρίσκομαι εδώ ,προσπαθώ να θυμηθώ τη διαδρομή .Η Ευτυχία , μου έρχεται στο μυαλό σαν πρόσωπο και σαν έννοια , μια σχέση που έγινε για λόγους του εσώτερου εγώ , μια σχέση που κράτησε περισσότερο από όσο θα έπρεπε . απέναντι οι καμινάδες της τεχνοπολης , το γκάζι , ένας άλλος κόσμος , τα δέντρα έχουν ξεγυμνωθεί και μπορώ να απολαύσω τη θέα , οι μουσικές αυτή τη στιγμή , αυτή την άσπρη μέρα είναι καλοκαιρινές . χτυπάει το τηλέφωνο η παρέα με ψάχνει σε λάθος καφέ, ο καφές μου έχει τελειώσει , μια μπύρα βαις για τη συνεχεία.
Υ.γ. μέσα σε μια ‘βδομαδα είδα δυο φορές το ουράνιο τόξο ,η δεύτερη ήταν καλύτερη από την πρώτη .
